نتایج جستجو
بسیاری از والدین از این موضوع شکایت دارند که فرزندشان به تغذیه سالم علاقهای ندارد، تحرک کافی ندارد، دیر میخوابد، بهداشت فردی را جدی نمیگیرد یا بیشتر وقتش را با تلویزیون، گوشی و بازیهای کمتحرک میگذراند.
در چنین شرایطی ممکن است والدین بگویند: «فرزندم بدغذاست»، «اهل ورزش نیست»، «هیچ توجهی به سلامتی خودش ندارد» یا «همیشه باید به او تذکر بدهم». اما در بسیاری از موارد، مشکل اصلی این نیست که کودک لجباز یا بیتوجه است؛ بلکه هنوز رفتارهای ارتقادهنده سلامت را بهخوبی یاد نگرفته است.
رفتارهای ارتقادهنده سلامت یعنی کودک کمکم یاد بگیرد عادتهایی را در زندگی روزانهاش شکل دهد که به سلامت جسمی، روانی و اجتماعی او کمک میکنند. این رفتارها شامل تغذیه مناسب، خواب کافی، تحرک بدنی، بهداشت فردی، آرامش روانی و مراقبت از بدن است.
هدف از آموزش این مهارت این نیست که کودک وسواسگونه و افراطی درباره سلامتی فکر کند. هدف این است که با عادتهای کوچک و ساده، سبک زندگی سالمتری پیدا کند و یاد بگیرد از بدن و روان خود مراقبت کند.
رفتارهای ارتقا دهنده سلامت در فرزندان از دید والدین
فرض کنید کودک هر روز فقط غذاهای پرچرب، فستفود یا تنقلات ناسالم میخواهد و وقتی غذای سالم جلویش میگذارند، مقاومت میکند. یا شبها دیر میخوابد، صبح سخت بیدار میشود و در طول روز بیحال است.
یا کودکی را تصور کنید که از مسواک زدن فرار میکند، دستهایش را کامل نمیشوید، بیشتر وقتش را بیحرکت میگذراند و برای بازی، تلویزیون یا گوشی از هر فعالیت دیگری استقبال بیشتری نشان میدهد.
در این موقعیتها، اگر فقط تذکر، دعوا یا منع شدید وجود داشته باشد، کودک معمولاً بیشتر مقاومت میکند. او باید بهتدریج با علت و فایده رفتارهای سالم آشنا شود و در عمل آنها را تمرین کند.
رفتارهای ارتقا دهنده سلامت یعنی چه؟
رفتارهای ارتقادهنده سلامت یعنی مجموعهای از عادتهای روزانه که به کودک کمک میکنند سالمتر، شادابتر و متعادلتر زندگی کند. این مهارت چند بخش مهم دارد:
- تغذیه سالم
- نوشیدن آب کافی
- خواب منظم و کافی
- فعالیت بدنی و تحرک
- بهداشت فردی
- مراقبت از استرس و هیجان
- استفاده متعادل از صفحهنمایش
- توجه به علائم بدن و نیازهای آن
- رعایت نظم در سبک زندگی
کودکی که این رفتارها را یاد میگیرد، قرار نیست هیچوقت بیمار نشود یا همیشه بینقص عمل کند. اما به مرور میآموزد که مراقبت از سلامتی، بخشی از مسئولیت روزانه اوست.
چرا رفتارهای ارتقادهنده سلامت برای کودک مهم است؟
سلامت، فقط نداشتن بیماری نیست. کودک سالم، کودکی است که بدنش، ذهنش و روابطش در وضعیت بهتری قرار دارد. این مهارت به کودک کمک میکند:
- انرژی و تمرکز بیشتری داشته باشد.
- کمتر بیمار شود یا سریعتر بهبود پیدا کند.
- خواب و بیداری منظمتری داشته باشد.
- در مدرسه عملکرد بهتری نشان دهد.
- احساس بهتری نسبت به خود داشته باشد.
- از بدن خود بهتر مراقبت کند.
- وابستگیاش به عادتهای ناسالم کمتر شود.
- در آینده سبک زندگی سالمتری داشته باشد.
وقتی کودک میفهمد رفتارهای روزمرهاش روی حال بدن و روحش اثر دارند، انگیزه بیشتری برای مراقبت از خود پیدا میکند.
نشانههایی که کودک به تقویت رفتارهای ارتقادهنده سلامت نیاز دارد
اگر کودک شما چند مورد از رفتارهای زیر را دارد، بهتر است روی این مهارت بیشتر کار کنید:
- به غذاهای ناسالم بیشتر از غذای خانگی علاقه دارد.
- تحرک بدنی کمی دارد.
- زمان زیادی را بیحرکت میگذراند.
- خواب نامنظم دارد.
- در مسواک زدن یا رعایت بهداشت مقاومت میکند.
- زیاد خسته یا بیحال به نظر میرسد.
- از آب خوردن یا غذای سالم استقبال کمی دارد.
- وقت زیادی را پای صفحهنمایش میگذراند.
- به علائم بدنش مثل خستگی، گرسنگی یا نیاز به استراحت توجه کمی دارد.
- در برابر تغییر عادتهای ناسالم مقاومت میکند.
این رفتارها در بسیاری از کودکان دیده میشود و بهخودیخود نشانه مشکل جدی نیست، اما اگر ادامهدار باشد، باید آموزش و تمرین در خانه تقویت شود.
چگونه رفتارهای ارتقادهنده سلامت را به کودک آموزش دهیم؟
۱. از عادتهای کوچک شروع کنید
لازم نیست همه چیز را یکباره تغییر دهید. بهتر است با یک یا دو عادت ساده شروع کنید. مثلاً:
- هر روز یک میوه
- مسواک زدن قبل از خواب
- ۱۵ دقیقه حرکت یا بازی فعال
- خوابیدن در ساعت مشخص
وقتی کودک در عادتهای کوچک موفق شود، پذیرش عادتهای دیگر هم آسانتر میشود.
۲. الگوی سالم باشید
اگر والدین خودشان شبها دیر بخوابند، بدغذا باشند یا دائماً از گوشی استفاده کنند، از کودک نمیتوان انتظار زیادی داشت. کودک بیشتر از حرف، از رفتار یاد میگیرد. اگر ببیند والدین:
- غذای سالم میخورند،
- آب مینوشند،
- حرکت و ورزش دارند،
- بهداشت را رعایت میکنند،
- زمان استراحت را جدی میگیرند،
او هم این رفتارها را طبیعیتر میبیند.
۳. عادتهای سالم را خوشایند کنید
کودک با زور و سختی، به سلامت علاقهمند نمیشود. بهتر است عادتهای سالم را تا حد ممکن خوشایند کنید. مثلاً:
- میوه را با شکل جذاب سرو کنید.
- مسواک را به یک کار روتین و کوتاه تبدیل کنید.
- ورزش را با بازی همراه کنید.
- پیادهروی را خانوادگی انجام دهید.
وقتی رفتار سالم با تجربه خوب همراه باشد، احتمال تکرار آن بیشتر میشود.
۴. برنامه خواب ثابت داشته باشید
خواب کافی برای رشد کودک ضروری است. ساعت خواب و بیداری بهتر است تا حد ممکن منظم باشد. قبل از خواب:
- نور و هیجان را کمتر کنید.
- زمان صفحهنمایش را محدود کنید.
- یک روتین آرامشبخش داشته باشید.
برنامه خواب منظم، خلقوخو، تمرکز و انرژی کودک را بهتر میکند.
۵. تحرک بدنی را وارد زندگی روزمره کنید
ورزش لزوماً به معنای برنامه سخت ورزشی نیست. میتوانید از فعالیتهای ساده استفاده کنید:
- بازیهای حرکتی
- دوچرخهسواری
- پیادهروی
- طنابزدن
- بازی در پارک
- رقص یا حرکات ریتمیک کودکانه
کودک باید حس کند حرکت، بخشی از زندگی عادی و لذتبخش است.
۶. درباره بدن و نیازهای آن حرف بزنید
کودک باید یاد بگیرد که بدنش پیامهایی دارد. مثلاً:
- وقتی خستهای، استراحت لازم داری.
- وقتی تشنهای، آب لازم داری.
- وقتی گرسنهای، غذا لازم داری.
- وقتی بدنت درد دارد، باید به آن توجه کنی.
این آگاهی، پایه مراقبت از سلامت است.
۷. از تشویق دقیق استفاده کنید
وقتی کودک رفتار سالمی انجام میدهد، آن را مشخص تشویق کنید:
- «خیلی خوب بود که خودت مسواکت را زدی.»
- «امروز با ما پیادهروی کردی، این برای بدنت خوب بود.»
- «دیدم بهجای نوشابه، آب نوشیدی.»
تشویق دقیق به کودک کمک میکند بفهمد کدام رفتار او ارزشمند بوده است.
۸. از اجبار و جنگ قدرت پرهیز کنید
اگر هر عادت سالمی با دعوا، زور یا فشار همراه شود، کودک ممکن است بیشتر مقاومت کند. بهتر است قوانین روشن، کوتاه و ثابت داشته باشید و در کنار آن از گفتوگو و مشارکت کودک هم استفاده کنید.
اشتباهات رایج والدین در آموزش رفتارهای انتقال دهنده سلامت
- فقط ممنوع کردن غذای ناسالم بدون جایگزین مناسب
- بینظمی در خواب و تغذیه
- استفاده زیاد کودک از صفحهنمایش
- زورگویی برای خوردن یا نخوردن
- تذکرهای پیاپی و خستهکننده
- نادیده گرفتن الگوی رفتاری خود والدین
- تشویق نکردن رفتارهای سالم
- تبدیل سلامت به موضوعی ترسناک یا وسواسی
- بیتوجهی به تحرک و بازی بدنی کودک
رفتارهای ارتقادهنده سلامت یکی از مهارتهای مهم زندگی است. کودکی که این مهارت را یاد میگیرد، بهتر میخوابد، بهتر غذا میخورد، بیشتر حرکت میکند، بهداشت خود را بهتر رعایت میکند و برای سلامت جسم و روانش ارزش بیشتری قائل میشود.
والدین باید به جای تذکرهای پراکنده، از عادتهای کوچک، نظم خانوادگی، الگوی سالم، خوشایند کردن رفتارهای مفید و تشویق دقیق برای آموزش این مهارت استفاده کنند.
سوالات متداول درباره رفتارهای ارتقادهنده سلامت در فرزندان
۱. از چه سنی میتوان رفتارهای سالم را به کودک آموزش داد؟
آموزش عادتهای سالم را میتوان از سالهای ابتدایی کودکی آغاز کرد. بهتر است این آموزش متناسب با سن کودک و از طریق رفتارهای ساده مثل مسواک زدن، نوشیدن آب، خواب منظم، بازی و انتخاب خوراکیهای سالم انجام شود.
۲. اگر کودک به غذای سالم علاقه نداشته باشد، چه کار کنیم؟
بهتر است کودک را مجبور به خوردن نکنید. غذاهای سالم را بهتدریج، در حجم کم و با شکل جذاب در برنامه غذایی او قرار دهید و خودتان نیز الگوی مناسبی باشید. ممکن است کودک برای پذیرفتن یک غذای جدید به چند بار مواجهه نیاز داشته باشد.
۳. چگونه میتوان کودک را به فعالیت بدنی و ورزش علاقهمند کرد؟
فعالیت بدنی را به شکل بازی و سرگرمی وارد برنامه روزانه کنید. پیادهروی خانوادگی، دوچرخهسواری، بازی در پارک، طنابزدن و بازیهای حرکتی معمولاً برای کودکان جذابتر از اجبار به انجام تمرینهای ورزشی هستند.
۴. برای ایجاد عادتهای سالم در کودک، تشویق بهتر است یا تنبیه؟
تشویق رفتارهای درست معمولاً مؤثرتر از تنبیه است. بهتر است بهجای تشویق کلی، دقیقاً به رفتار کودک اشاره کنید؛ مثلاً بگویید: «خیلی خوب بود که بدون یادآوری مسواکت را زدی.» این کار به کودک کمک میکند رفتار سالم را بهتر بشناسد و آن را تکرار کند.
- ۲ هفته پیش
- ۰ نظر
بسیاری از والدین دوست دارند فرزندشان در برابر سختیها آرامتر باشد، زود نترسد، ناامید نشود و وقتی با مشکل روبهرو میشود، فقط درگیر نگرانی و اضطراب نباشد.
اما گاهی میبینند کودک از شکست میترسد، مدام نگران اتفاقات بد است، در برابر نرسیدن به خواستهاش خیلی زود بههم میریزد یا وقتی با مسئلهای روبهرو میشود، احساس میکند هیچ راهی وجود ندارد.
در چنین شرایطی ممکن است والدین بگویند: «فرزندم زود میترسد»، «تحملش کم است» یا «با اولین سختی ناامید میشود». اما در بسیاری از موارد، مشکل اصلی این نیست که کودک ضعیف است؛ بلکه هنوز یاد نگرفته است چگونه به خداوند اعتماد کند و در کنار تلاش، دلش را به او بسپارد.
اعتماد و توکل به خداوند یعنی کودک کمکم یاد بگیرد که در کنار تلاش کردن، میتواند به حمایت و حکمت خدا هم دلگرم باشد. این مهارت به کودک کمک میکند که هنگام نگرانی، شکست، انتظار یا نرسیدن به نتیجه دلخواه، احساس نکند تنها مانده است.
هدف از آموزش توکل این نیست که کودک از تلاش کردن دست بکشد یا مسئولیت خود را به گردن تقدیر بیندازد. هدف این است که یاد بگیرد: من تلاش خودم را میکنم، اما نتیجه نهایی فقط در دست من نیست و میتوانم به خداوند اعتماد کنم.
اعتماد و توکل به خداوند در کودکان از دید والدین
فرض کنید کودک برای یک مسابقه، آزمون یا اجرای مدرسه آماده شده است، اما در روز مسابقه نتیجهای که انتظار داشته به دست نمیآورد. ممکن است خیلی زود ناراحت شود، بگوید: «دیگر هیچوقت موفق نمیشوم» یا احساس کند توانایی کافی ندارد. یا کودکی را تصور کنید که شبها از تاریکی میترسد، از تنها ماندن نگرانی دارد یا وقتی اتفاقی مطابق میلش پیش نمیرود، بهشدت آشفته میشود.
در چنین موقعیتهایی، والدین معمولاً تلاش میکنند کودک را آرام کنند، اما برای ایجاد آرامش عمیقتر، لازم است به او کمک کنند احساس امنیت درونی پیدا کند. یکی از راههای تقویت این آرامش، پرورش ارتباط معنوی کودک با خداوند است. مهارتهایی مانند مهارت مطالعه قرآن در کودکان میتواند به کودک کمک کند ارتباطی آرام و صمیمی با مفاهیم الهی برقرار کند و در کنار یادگیری دعا، امید و اعتماد به خدا، احساس نزدیکی بیشتری با خداوند داشته باشد.
توکل به خدا میتواند یکی از پایههای مهم امنیت درونی کودک باشد؛ یعنی کودک یاد بگیرد در کنار برنامهریزی، تلاش و کمک گرفتن از دیگران، میتواند دلش را به خدا بسپارد و در برابر سختیها آرامتر بماند.
اعتماد و توکل به خدا یعنی چه؟
اعتماد و توکل به خداوند یعنی کودک بهتدریج بفهمد که خداوند آگاه، مهربان و پشتیبان اوست و او میتواند در سختیها، ترسها و نگرانیها به خداوند تکیه کند. این مهارت چند بخش مهم دارد:
• باور به حضور و حمایت خداوند
• آرامش در برابر سختیها
• امید داشتن در شرایط دشوار
• تلاش کردن همراه با دلگرمی به خدا
• پذیرفتن اینکه همه چیز فقط به خواسته ما پیش نمیرود
• درخواست کمک از خدا در کنار تلاش عملی
• کاهش ترس و ناامیدی
• رشد صبر و اطمینان قلبی
کودکی که توکل را یاد میگیرد، کودکی نیست که هیچ وقت ناراحت نشود یا هیچ ترسی نداشته باشد. او هم ممکن است بترسد، شکست بخورد یا مضطرب شود. اما به مرور یاد میگیرد که میتواند در دل سختیها، به خدا اعتماد کند و از هم نپاشد.
چرا توکل برای کودک مهم است؟
توکل یکی از پایههای مهم آرامش روانی و رشد معنوی کودک است. کودکی که این مهارت را یاد میگیرد، در برخورد با سختیها مقاومتر میشود. این مهارت به کودک کمک میکند:
• در برابر شکست زود فرو نریزد.
• در موقعیتهای سخت آرامتر بماند.
• احساس تنهایی و بیپناهی کمتری داشته باشد.
• امید خود را راحتتر از دست ندهد.
• بین تلاش و اعتماد به خدا تعادل برقرار کند.
• از ترسهای افراطی فاصله بگیرد.
• معنای صبر، دعا و امید را بهتر بفهمد.
وقتی کودک احساس کند خداوند همیشه حاضر است و میتواند در هر حال به او پناه ببرد، دنیا برایش کمتر تهدیدکننده میشود. البته این احساس باید با تجربه، گفتوگو و الگوی والدین شکل بگیرد، نه فقط با دستور و نصیحت.
نشانههایی که کودک به تقویت توکل نیاز دارد
اگر کودک شما چند مورد از رفتارهای زیر را دارد، بهتر است روی مهارت توکل او بیشتر کار کنید:
• از شکست بهشدت میترسد.
• با کوچکترین مشکل ناامید میشود.
• در موقعیتهای جدید خیلی مضطرب میشود.
• مدام نگران اتفاقات بد است.
• احساس میکند بدون کنترل اوضاع، هیچ چیز درست نمیشود.
• در برابر نرسیدن به خواستهاش خیلی زود بههم میریزد.
• از تاریکی، تنهایی یا بعضی موقعیتها ترس شدید دارد.
• وقتی دعا میکند، تصور روشنی از خداوند ندارد.
• بین تلاش کردن و توکل، تعادل ندارد.
• در سختیها زود بیقرار میشود و آرامش خود را از دست میدهد.
این رفتارها طبیعیاند، اما اگر ادامهدار باشند، کودک به آموزش آرام و مداوم نیاز دارد.
چگونه اعتماد و توکل به خدا را به کودک آموزش دهیم؟
۱. از تجربههای روزمره استفاده کنید
توکل نباید فقط در قالب جملههای کلی آموزش داده شود. باید آن را به زندگی روزمره وصل کرد. مثلاً وقتی کودک نگران امتحان، مسابقه یا مهمانی است، به او یادآوری کنید که:
• تو تلاش خودت را میکنی.
• بعد نتیجه را به خدا میسپاری.
• خداوند از حال تو آگاه است.
این نوع گفتوگوها به کودک کمک میکند توکل را در موقعیت واقعی بفهمد.
۲. بین تلاش و توکل تعادل ایجاد کنید
به کودک یاد بدهید که توکل به معنای دست روی دست گذاشتن نیست. مثلاً بگویید:
• «اول تمرین میکنیم، بعد از خدا کمک میخواهیم.»
• «درس میخوانیم، آماده میشویم و سپس نتیجه را به خدا میسپاریم.»
• «از خدا میخواهیم، اما خودمان هم کارمان را درست انجام میدهیم.»
این نگاه، توکل را از تنبلی و بیعملی جدا میکند.
۳. دعا را به تجربهای آرام و صمیمی تبدیل کنید
برای کودک، دعا باید تجربهای نزدیک، ساده و امن باشد. لازم نیست دعاهای طولانی و سنگین برایش ایجاد شود. میتوانید با او درباره خواستههای ساده روزانه حرف بزنید:
• «برای سلامتیمان دعا کنیم.»
• «از خدا بخواهیم امروز آرامتر باشیم.»
• «برای موفق شدن در درس از خدا کمک بخواهیم.»
وقتی کودک دعا را بخشی از زندگی عادی بداند، ارتباطش با خدا صمیمیتر میشود.
۴. داستانهای امیدبخش تعریف کنید
کودکان با قصه بهتر از نصیحت ارتباط میگیرند. داستانهایی از صبر، امید، دعا و اعتماد به خدا میتواند اثر زیادی داشته باشد. بعد از قصه، میتوانید از کودک بپرسید:
• «اگر جای او بودی چه میکردی؟»
• «فکر میکنی چه چیزی به او کمک کرد آرام بماند؟»
• «ما از این داستان چه یاد میگیریم؟»
۵. خودتان الگوی آرامش باشید
اگر والدین در برابر سختیها دائم نگران، آشفته و بیقرار باشند، کودک هم همان الگو را میگیرد. اما اگر ببیند والدین در کنار تلاش، به خدا توکل میکنند و آرامتر میمانند، این رفتار را یاد میگیرد.
لازم نیست والدین همیشه کامل باشند؛ مهم این است که کودک ببیند بزرگترها در دشواریها به خدا پناه میبرند.
۶. ترسهای کودک را جدی بگیرید
توکل نباید بهانهای برای نادیده گرفتن ترس کودک شود. اگر کودک میترسد، اول باید او را درک کرد. بعد آرامآرام به او نشان داد که میتواند با کمک تلاش، دعا و همراهی والدین، از این ترس عبور کند. جملههایی مثل:
• «میفهمم ترسیدی.»
• «با هم دعا میکنیم.»
• «من کنارت هستم، و خدا هم مراقب ماست.»
برای کودک بسیار مؤثرتر از «نترس» گفتنِ ساده است.
۷. به نتیجهگرایی افراطی دامن نزنید
اگر کودک یاد بگیرد که فقط نتیجه مهم است، توکل برایش سختتر میشود. بهتر است به او نشان دهید که تلاش، صداقت، صبر و امید هم ارزش دارند؛ حتی اگر نتیجه دقیقاً همان چیزی نباشد که میخواسته است.
۸. رفتارهای توکلآمیز را تشویق کنید
وقتی کودک در موقعیت سخت با آرامشتر برخورد میکند، آن را ببینید و نام ببرید:
• «دیدم قبل از امتحان، هم درس خواندی و هم دعا کردی.»
• «خیلی خوب بود که با وجود ناراحتی، ناامید نشدی.»
• «آرامتر شدی و دوباره تلاش کردی، این نشانه اعتماد است.»
اشتباهات رایج والدین در آموزش توکل
• گفتن حرفهای کلی بدون ارتباط با زندگی کودک
• آموزش توکل بدون آموزش تلاش
• استفاده از ترس به جای آرامش
• نادیده گرفتن اضطراب یا نگرانی کودک
• تبدیل دعا به اجبار خشک
• مقایسه کودک با دیگران
• انتظار آرامش کامل از کودک
• بیتوجهی به الگوی رفتاری خود والدین
• القای این تصور که کودک نباید هیچ نگرانیای داشته باشد
کودک با فشار، ایمان آرام و عمیق پیدا نمیکند. او با امنیت، گفتوگو، تجربه و الگو رشد میکند. توکل به خداوند یکی از مهارتهای مهم زندگی است. کودکی که این مهارت را یاد میگیرد، در برابر سختیها آرامتر، امیدوارتر و مقاومتر میشود. او میآموزد که تلاش کند، اما نتیجه را به خدا بسپارد و در دل نگرانیها تنها نماند.
والدین باید به جای آموزشهای خشک، از موقعیتهای واقعی زندگی، دعاهای ساده، قصههای امیدبخش، رفتار خودشان و گفتوگوی صمیمی برای پرورش این مهارت استفاده کنند.
سوالات متداول درباره اعتماد و توکل به خداوند در فرزندان
۱. توکل به خدا را از چه سنی میتوان به کودک آموزش داد؟
آموزش توکل از سالهای ابتدایی کودکی و حتی از طریق رفتار و گفتوگوی والدین قابل شروع است. کودک از همان سنین پایین با دیدن آرامش، دعا و اعتماد والدین، مفهوم توکل را بهتدریج یاد میگیرد.
۲. آیا آموزش توکل باعث نمیشود کودک تلاش کردن را کنار بگذارد؟
خیر. توکل واقعی به معنای کنار گذاشتن تلاش نیست. باید به کودک یاد داد که ابتدا تلاش کند، مسئولیت خود را انجام دهد و سپس نتیجه را به خداوند بسپارد.
۳. چگونه به کودک یاد بدهیم هنگام شکست ناامید نشود؟
والدین میتوانند به کودک کمک کنند شکست را یک تجربه برای یادگیری بداند. گفتوگو درباره تلاش، امید، دعا و اینکه همه چیز همیشه طبق خواسته ما پیش نمیرود، به رشد این نگرش کمک میکند.
۴. آیا ترساندن کودک از خدا باعث تقویت توکل میشود؟
خیر؛ توکل بیشتر با احساس امنیت، محبت و شناخت خداوند مهربان شکل میگیرد. ایجاد ترس زیاد ممکن است باعث اضطراب کودک شود و رابطه او با خدا را سختتر کند.
- ۳ هفته پیش
- ۰ نظر
بسیاری از والدین از این موضوع شکایت دارند که فرزندشان کارهایش را نیمهتمام رها میکند، برای انجام تکالیف مدرسه به یادآوری مداوم نیاز دارد، وسایلش را گم میکند، دیر آماده میشود یا نمیتواند بین بازی، درس، خواب و کارهای شخصی تعادل برقرار کند.
در چنین شرایطی ممکن است والدین بگویند: «فرزندم بینظم است»، «حواسش جمع نیست» یا «مسئولیتپذیر نیست»؛ اما در بسیاری از موارد، مشکل اصلی این است که کودک هنوز مهارت خودمدیریتی را یاد نگرفته است.
خودمدیریتی یعنی کودک کمکم یاد بگیرد کارهای شخصی، زمان، احساسات، رفتار و تصمیمهای خود را بهتر مدیریت کند. این مهارت یکباره ایجاد نمیشود و به آموزش، تمرین و همراهی والدین نیاز دارد.
هدف از آموزش خودمدیریتی این نیست که کودک مثل بزرگسالان رفتار کند. هدف این است که متناسب با سن خود، قدمبهقدم مستقلتر، منظمتر و مسئولتر شود.
خود مدیریتی در کودکان چگونه است؟
فرض کنید صبح است و کودک باید برای مدرسه آماده شود؛ لباسهایش هنوز آماده نیست، کیفش را شب قبل نبسته، دفتر مشقش را پیدا نمیکند و مدام میپرسد: «مامان جورابم کو؟»، «بابا مدادم کجاست؟» در نهایت همه با عجله و ناراحتی از خانه خارج میشوند.
یا عصر هنگام انجام تکالیف، کودک چند دقیقه مینویسد، بعد بلند میشود آب بخورد، بعد سراغ اسباببازی میرود، بعد از شما میخواهد کنارش بنشینید، و تا شب تکالیف نیمهتمام میماند.
در این موقعیتها، داد زدن یا انجام دادن همه کارها به جای کودک، مشکل را حل نمیکند. کودک باید یاد بگیرد چگونه کارهایش را برنامهریزی کند و قدمبهقدم انجام دهد.
خودمدیریتی کودکان یعنی چه؟
خودمدیریتی یعنی کودک بتواند با کمک و آموزش والدین، رفتارها و کارهای خود را بهتر هدایت کند. این مهارت چند بخش مهم دارد:
- مدیریت زمان
- برنامهریزی ساده
- اولویتبندی کارها
- کنترل احساسات
- تمام کردن کارهای شروعشده
- نگهداری از وسایل شخصی
- تصمیمگیری متناسب با سن
- پذیرش نتیجه رفتار خود
چرا خودمدیریتی برای کودک مهم است؟
کودک خودمدیر، کودکی نیست که همیشه بینقص عمل کند. او هم اشتباه میکند، فراموش میکند و گاهی نیاز به کمک دارد. اما به مرور یاد میگیرد مسئولیت بیشتری بپذیرد و برای کارهایش فقط منتظر دیگران نماند.
خودمدیریتی یکی از پایههای موفقیت در زندگی است. کودکی که این مهارت را یاد میگیرد، در مدرسه، خانه و ارتباط با دیگران عملکرد بهتری خواهد داشت. این مهارت به کودک کمک میکند:
- تکالیف و وظایفش را بهتر انجام دهد.
- اعتمادبهنفس بیشتری پیدا کند.
- کمتر به یادآوری مداوم والدین وابسته باشد.
- احساس کند توانمند است.
- در برابر مشکلات زود تسلیم نشود.
- احساساتش را بهتر کنترل کند.
- برای آینده آمادهتر شود.
وقتی کودک میبیند میتواند کارهایش را خودش انجام دهد، احساس ارزشمندی میکند. اما اگر والدین همیشه به جای او فکر کنند، تصمیم بگیرند و کارها را انجام دهند، کودک فرصت تمرین را از دست میدهد.
نشانههایی که کودک به تقویت خودمدیریتی نیاز دارد
اگر کودک شما چند مورد از رفتارهای زیر را دارد، بهتر است روی مهارت خودمدیریتی او کار کنید:
- کارهایش را نیمهتمام رها میکند.
- برای انجام تکلیف، لباس پوشیدن یا جمع کردن وسایل به یادآوری زیاد نیاز دارد.
- وسایل شخصیاش را زیاد گم میکند.
- برای شروع کارها مقاومت میکند.
- زمان را درک نمیکند و همیشه دیر آماده میشود.
- نمیتواند بین بازی و درس تعادل برقرار کند.
- وقتی کاری سخت میشود، زود عصبانی یا ناامید میشود.
- اتاق یا کیف مدرسهاش بسیار نامرتب است.
- برنامه روزانه مشخصی ندارد.
- مسئولیت اشتباهاتش را نمیپذیرد و دیگران را مقصر میداند.
این رفتارها در کودکان رایج است، اما اگر ادامهدار باشد، نیاز به آموزش و تمرین دارد.
چگونه خودمدیریتی را به کودک آموزش دهیم؟
۱. از کارهای کوچک شروع کنید
انتظار نداشته باشید کودک یکباره همه کارهایش را مدیریت کند. بهتر است از کارهای ساده و مشخص شروع کنید. مثلاً:
- گذاشتن لباسهای کثیف در سبد
- جمع کردن اسباببازیها
- آماده کردن کیف مدرسه
- گذاشتن کفش در جای مشخص
- انجام یک بخش کوتاه از تکلیف
وقتی کودک در کارهای کوچک موفق شود، برای مسئولیتهای بزرگتر آمادهتر میشود.
۲. برنامه روزانه ساده داشته باشید
کودکان با برنامه قابل پیشبینی بهتر همکاری میکنند. برنامه نباید پیچیده باشد. میتوانید با تصویر، رنگ یا نوشتههای ساده یک برنامه روزانه درست کنید. مثلاً:
- بیدار شدن
- صبحانه
- مدرسه
- استراحت
- تکلیف
- بازی
- شام
- آماده شدن برای خواب
برای کودکان کوچکتر، استفاده از تصویر بسیار کمککننده است. برنامه باید جلوی چشم کودک باشد.
۳. کارها را به بخشهای کوچک تقسیم کنید
وقتی به کودک میگویید «اتاقت را مرتب کن»، ممکن است نداند از کجا شروع کند. بهتر است کار را بخشبندی کنید:
- اول کتابها را در قفسه بگذار.
- بعد لباسها را جمع کن.
- بعد اسباببازیها را داخل سبد بریز.
- آخر تخت را مرتب کن.
تقسیم کارها باعث میشود کودک کمتر گیج شود و احتمال موفقیتش بیشتر شود.
۴. از یادآورهای دیداری استفاده کنید
به جای اینکه روزی چند بار یک جمله را تکرار کنید، از نشانههای دیداری کمک بگیرید. مثلاً:
- چکلیست کنار در اتاق
- تصویر مسواک کنار آینه
- برگه برنامه روی یخچال
- سبد مخصوص وسایل مدرسه
- جای ثابت برای کیف و کفش
یادآور دیداری به کودک کمک میکند بدون وابستگی زیاد به تذکرهای والدین، کارهایش را به یاد بیاورد.
۵. انتخاب محدود بدهید
کودک برای رشد خودمدیریتی باید فرصت تصمیمگیری داشته باشد، اما انتخابها باید محدود و مناسب سن او باشند. مثلاً بپرسید:
- «اول تکلیف ریاضی را انجام میدهی یا فارسی را؟»
- «لباس آبی را میپوشی یا سبز را؟»
- «قبل از شام حمام میروی یا بعد از شام؟»
انتخاب محدود باعث میشود کودک احساس کنترل داشته باشد، اما نظم خانه هم حفظ شود.
۶. پیامد طبیعی رفتار را نشان دهید
اگر کودک هر بار کیفش را آماده نکند و شما آخر شب همه چیز را به جای او آماده کنید، یاد نمیگیرد مسئولیت کارش را بپذیرد. البته نباید کودک را رها یا تحقیر کرد، اما میتوان پیامدهای طبیعی را نشان داد.
مثلاً اگر مدادش را سر جای خود نمیگذارد و فردا پیدایش نمیکند، به جای سرزنش شدید، بگویید: «میدانم ناراحت شدی. بیا فکر کنیم از این به بعد مدادها را کجا بگذاری که گم نشوند.» هدف تنبیه نیست؛ هدف یادگیری است.
۷. مدیریت احساسات را آموزش دهید
خودمدیریتی فقط نظم و برنامه نیست. کودک باید یاد بگیرد وقتی عصبانی، خسته، ناامید یا هیجانزده است، رفتار خود را کنترل کند.
به او چند روش ساده یاد بدهید:
- چند نفس عمیق بکشد.
- تا عدد ده بشمارد.
- کمی از موقعیت فاصله بگیرد.
- احساسش را با کلمه بگوید: «من عصبانیام»، «من خستهام».
- از بزرگسال کمک بخواهد.
وقتی کودک احساس خود را میشناسد، بهتر میتواند رفتار خود را مدیریت کند.
۸. تلاش کودک را ببینید
اگر فقط نتیجه را ببینیم، کودک زود ناامید میشود. بهتر است تلاش او را هم تشویق کنیم. مثلاً بگویید:
- «دیدم خودت کیفت را آماده کردی.»
- «امروز زودتر شروع کردی، این خیلی خوب بود.»
- «اتاقت هنوز کامل مرتب نیست، اما بخش زیادی را خودت انجام دادی.»
تشویق باید واقعی و مشخص باشد. تشویقهای کلی و زیاد، اثر کمتری دارند.
اشتباهات رایج والدین در آموزش خودمدیریتی
برخی رفتارها باعث میشود کودک دیرتر خودمدیریتی را یاد بگیرد:
- انجام دادن همه کارها به جای کودک
- تذکرهای زیاد و پشت سر هم
- مقایسه کودک با خواهر، برادر یا همکلاسی
- انتظار بیش از حد از سن کودک
- تنبیه شدید برای فراموشکاری
- نداشتن برنامه ثابت در خانه
- تغییر مداوم قانونها
- توجه نکردن به تلاش کودک
- برچسب زدن مثل «شلخته»، «تنبل» یا «بیمسئولیت»
کودک با برچسب رشد نمیکند. او با آموزش، تمرین و فرصت بهتر میشود.
خودمدیریتی یکی از مهارتهای مهم زندگی است. کودکی که این مهارت را یاد میگیرد، بهتر میتواند زمان، وسایل، تکالیف، احساسات و رفتارهای خود را مدیریت کند. این مهارت به استقلال، اعتمادبهنفس و مسئولیتپذیری کودک کمک میکند.
والدین باید به جای انجام دادن همه کارها به جای کودک، او را آرامآرام وارد تمرین کنند. برنامه ساده، کارهای کوچک، انتخاب محدود، یادآورهای دیداری و تشویق تلاش، ابزارهای مهمی برای آموزش خودمدیریتی هستند.
- ۴ هفته پیش
- ۰ نظر
بسیاری از والدین از این موضوع نگران هستند که فرزندشان نسبت به حال دیگران بیتفاوت است، فقط به خواستههای خودش فکر میکند، در جمع مسئولیتی قبول نمیکند، به قوانین ساده اجتماعی توجهی ندارد یا نسبت به محیط اطرافش بیملاحظه رفتار میکند.
در چنین شرایطی ممکن است والدین بگویند: «فرزندم فقط خودش را میبیند»، «به فکر دیگران نیست» یا «نسبت به جامعه بیتفاوت است». اما در بسیاری از موارد، مشکل اصلی این است که کودک هنوز مهارت مسئولیتپذیری اجتماعی را بهخوبی یاد نگرفته است.
مسئولیتپذیری اجتماعی یعنی کودک کمکم یاد بگیرد که فقط عضو خانواده نیست، بلکه در مدرسه، جمع دوستان، محله و جامعه هم زندگی میکند و رفتار او بر دیگران اثر میگذارد. این مهارت به کودک کمک میکند بفهمد که رعایت حق دیگران، کمک کردن، احترام به قانون، توجه به محیطزیست و بیتفاوت نبودن نسبت به مشکلات اطراف، بخشی از رشد سالم اوست.
هدف از آموزش مسئولیت پذیری اجتماعی این نیست که کودک بار مشکلات دنیا را به دوش بکشد. هدف این است که متناسب با سن خود، یاد بگیرد در کنار توجه به نیازهای شخصیاش، دیگران و منافع جمعی را هم ببیند.
اهمیت یادگیری مسئولیت پذیری در کودکان
فرض کنید کودک در مدرسه میبیند یکی از همکلاسیهایش ناراحت است یا کسی با او بازی نمیکند، اما بدون هیچ واکنشی از کنار او عبور میکند. یا در پارک خوراکی میخورد و زبالهاش را روی زمین میاندازد، بدون اینکه احساس کند این کار به فضای عمومی و دیگران آسیب میزند.
یا مثلاً در خانه، وقتی همه مشغول انجام کاری هستند، او خود را کنار میکشد و میگوید: «به من ربطی ندارد» یا «خودتان انجام بدهید». در این موقعیتها ممکن است والدین ناراحت شوند و فکر کنند کودک بیاحساس یا خودخواه شده است.
اما در بسیاری از مواقع، کودک هنوز یاد نگرفته است که نقش او در جمع چیست و چگونه باید نسبت به دیگران احساس مسئولیت داشته باشد. داد زدن، سرزنش یا برچسب زدن، اصولا این مهارت را در او ایجاد نمیکند. کودک باید بهتدریج و در موقعیتهای واقعی یاد بگیرد که رفتار او بر دیگران اثر میگذارد.
مسئولیتپذیری اجتماعی یعنی چه؟
مسئولیتپذیری اجتماعی یعنی کودک بتواند با کمک و آموزش والدین، کمکم درک کند که در برابر دیگران، محیط اطراف و زندگی جمعی وظایفی دارد. این مهارت چند بخش مهم دارد:
- توجه به احساس و نیاز دیگران
- رعایت حق دیگران
- همکاری در کارهای جمعی
- احترام به قانون و نظم
- مراقبت از محیطزیست و اموال عمومی
- کمک کردن در حد توان
- بیتفاوت نبودن نسبت به مشکلات اطراف
- درک تأثیر رفتار خود بر دیگران
کودک مسئولیتپذیر اجتماعی، کودکی نیست که همیشه از خود گذشته یا بی نقص باشد.؛ او هم ممکن است گاهی فقط به خواسته خودش فکر کند، اشتباه کند یا نیاز به یادآوری داشته باشد. اما به مرور یاد میگیرد که فقط «من» مهم نیستم و «ما» هم اهمیت داریم.
چرا مسئولیت پذیری اجتماعی برای کودک مهم است؟
مسئولیتپذیری اجتماعی یکی از پایههای مهم رشد اخلاقی و اجتماعی کودک است. کودکی که این مهارت را یاد میگیرد، در خانه، مدرسه و جامعه ارتباط سالمتری با دیگران خواهد داشت. این مهارت به کودک کمک میکند:
- همدلتر و مهربانتر باشد.
- درک کند رفتار او بر دیگران اثر میگذارد.
- در کارهای گروهی همکاری بهتری داشته باشد.
- نسبت به بیعدالتی یا ناراحتی دیگران بیتفاوت نباشد.
- قوانین و حقوق دیگران را بهتر رعایت کند.
- نسبت به محیطزیست و فضاهای عمومی حساستر باشد.
- در آینده شهروندی مسئولتر و آگاهتر شود.
وقتی کودک یاد میگیرد که میتواند در بهتر شدن حال دیگران و محیط اطراف سهمی داشته باشد، احساس ارزشمندی بیشتری پیدا میکند. اما اگر همیشه فقط خواستهها و منافع شخصی او اولویت قرار بگیرد، فرصت رشد این بخش مهم از شخصیتش کمتر میشود.
نشانههایی که کودک به تقویت مسئولیتپذیری اجتماعی نیاز دارد
اگر کودک شما چند مورد از رفتارهای زیر را دارد، بهتر است روی مهارت مسئولیتپذیری اجتماعی او بیشتر کار کنید:
- نسبت به ناراحتی یا مشکل دیگران بیتفاوت است.
- در کارهای جمعی همکاری نشان نمیدهد.
- فقط به خواسته و نوبت خودش توجه میکند.
- به قوانین ساده خانه، مدرسه یا جمع بیاعتناست.
- در محیطهای عمومی زباله میریزد یا بیملاحظه رفتار میکند.
- به اموال عمومی یا وسایل مشترک دقت کافی ندارد.
- هنگام آسیب دیدن دیگران واکنش همدلانه کمی دارد.
- مسئولیت کارهایی را که بر دیگران اثر گذاشته نمیپذیرد.
- برای کمک کردن باید تحت فشار قرار بگیرد.
- درک کمی از منافع جمعی دارد.
این رفتارها در کودکان غیرعادی نیست، اما اگر ادامهدار باشد، نیاز به آموزش، الگو و تمرین دارد.
چگونه مسئولیتپذیری اجتماعی را به کودک آموزش دهیم؟
۱. از خانواده شروع کنید
کودک مسئولیت اجتماعی را اول در خانه یاد میگیرد. اگر قرار است به حقوق دیگران احترام بگذارد، این موضوع باید در روابط خانوادگی دیده شود. مثلاً از او بخواهید:
- در چیدن سفره کمک کند.
- وسایل مشترک را با دقت استفاده کند.
- نوبت دیگران را رعایت کند.
- در جمع کردن خانه سهمی داشته باشد.
وقتی کودک در خانه یاد بگیرد عضو یک جمع است، برای مسئولیت در بیرون از خانه هم آمادهتر میشود.
۲. درباره احساس دیگران گفتوگو کنید
یکی از پایههای مسئولیت اجتماعی، همدلی است؛ هر زمان در داستان، مدرسه، مهمانی یا خیابان موقعیتی پیش آمد، از کودک بپرسید:
- «فکر میکنی او چه احساسی داشت؟»
- «اگر تو جای او بودی چه انتظاری داشتی؟»
- «به نظرت چه کمکی میشد کرد؟»
این گفت و گوها به کودک کمک میکند از دنیای شخصی خودش بیرون بیاید و دیگران را هم ببیند.
۳. مسئولیتهای واقعی اما کوچک به فرزندانتان بدهید
کودک با شنیدن نصیحت، مسئولیتپذیر نمیشود؛ با تجربه کردن یاد میگیرد. مسئولیتهای ساده و متناسب با سن او تعریف کنید. مثلاً:
- آب دادن به گلدانها
- بردن ظرف خود به آشپزخانه
- مراقبت از یک وسیله مشترک
- کمک به خواهر یا برادر کوچکتر
- جمع کردن بخشی از وسایل بعد از مهمانی یا بازی
وقتی کودک تجربه مفید بودن داشته باشد، حس تعلق و مسئولیت بیشتری پیدا میکند.
۴. توجه به محیطزیست را عملی آموزش دهید
مسئولیت اجتماعی فقط درباره آدمها نیست. کودک باید یاد بگیرد که نسبت به محیط زندگی مشترک هم مسئول است. میتوانید این کارها را تمرین کنید:
- انداختن زباله در سطل
- صرفهجویی در آب
- خاموش کردن چراغ اضافی
- مراقبت از فضای سبز
- استفاده درست از وسایل عمومی
اگر والدین خودشان به این موضوع پایبند باشند، آموزش بسیار موثرتر خواهد بود.
۵. فرصت کمک کردن ایجاد کنید
بهتر است کودک فقط درباره کمک کردن نشنود، بلکه آن را تجربه کند. مثلاً:
- بخشی از اسباببازیهای سالمش را ببخشد.
- در آماده کردن بستهای برای فرد نیازمند مشارکت کند.
- برای عیادت یا احوال پرسی از فردی بیمار همراهی کند.
- برای خوشحال کردن کسی کارت یا نقاشی درست کند.
این تجربهها به کودک کمک میکنند که لذت مفید بودن را در عمل حس کند.
۶. رفتارهای اجتماعی خوب را دقیق تشویق کنید
تشویق باید مشخص باشد، نه کلی. به جای گفتن «بچه خوبی بودی»، بهتر است بگویید:
- «دیدم وقتی دوستت تنها بود کنارش نشستی.»
- «خیلی خوب بود که زبالهات را روی زمین ننداختی.»
- «اینکه اسباببازیات را با خواهرت شریک شدی، کار مسئولانهای بود.»
وقتی کودک دقیق بداند کدام رفتار او ارزشمند بوده، احتمال تکرار آن بیشتر میشود.
۷. الگوی واقعی باشید
کودکان بیشتر از آنچه میشنوند، از آنچه میبینند یاد میگیرند. اگر والدین:
- در رانندگی قانون را رعایت کنند،
- با دیگران محترمانه رفتار کنند،
- نسبت به همسایه، سالمند یا نیازمند بیتفاوت نباشند،
- در طبیعت و مکان عمومی مسئولانه رفتار کنند،
کودک آرامآرام همین الگوها را درونی میکند.
۸. از موقعیتهای روزمره برای آموزش استفاده کنید
آموزش مسئولیت اجتماعی لازم نیست رسمی و پیچیده باشد. بسیاری از بهترین فرصتها در زندگی روزمره اتفاق میافتند:
- وقتی کسی زمین میخورد
- وقتی دو کودک بر سر نوبت اختلاف دارند
- وقتی در خیابان زبالهای روی زمین میبینید
- وقتی یکی از اعضای خانواده خسته یا ناراحت است
- وقتی لازم است در یک کار گروهی مشارکت شود
همین موقعیتهای ساده، بهترین زمان برای آموزش عملی هستند.
اشتباهات رایج والدین در آموزش مسئولیت پذیری اجتماعی
برخی رفتارها باعث میشود کودک این مهارت را دیرتر یاد بگیرد:
- فقط نصیحت کردن بدون ایجاد تجربه عملی
- انجام دادن همه کارها بدون مشارکت کودک
- بیتفاوت بودن خود والدین نسبت به دیگران یا محیط
- تحقیر کودک با برچسبهایی مثل «خودخواه» یا «بیملاحظه»
- انتظار فداکاری بیش از حد از کودک
- مقایسه او با کودکان دیگر
- نادیده گرفتن رفتارهای اجتماعی مثبت او
- آموزش ندادن مفهوم حق دیگران در خانه
- سختگیری افراطی به جای همراهی و تمرین
کودک با سرزنش، مسئولیت اجتماعی را یاد نمیگیرد. او با مشاهده، تمرین، گفتوگو و تجربه رشد میکند.
مسئولیتپذیری اجتماعی یکی از مهارتهای مهم زندگی است. کودکی که این مهارت را یاد میگیرد، بهتر میتواند حقوق دیگران را در نظر بگیرد، در کارهای جمعی مشارکت کند، به محیطزیست توجه داشته باشد و نسبت به آدمهای اطراف خود بیتفاوت نباشد. این مهارت به رشد همدلی، اخلاق، همکاری و بلوغ اجتماعی کودک کمک میکند.
والدین باید به جای اینکه فقط از کودک انتظار داشته باشند «خودبهخود» مسئول شود، او را آرامآرام وارد تجربههای واقعی کنند. گفتوگو درباره احساس دیگران، مسئولیتهای کوچک، فرصت کمک کردن، رعایت حقوق در خانه و الگوی خوب بودن، از مهمترین ابزارهای آموزش مسئولیتپذیری اجتماعی هستند.
سوالات متداول
مسئولیتپذیری اجتماعی در کودکان به چه معناست؟
مسولیت پذیری اجتماعی یعنی کودک یاد بگیرد رفتارها و تصمیمهای او فقط روی خودش تأثیر ندارد، بلکه میتواند بر دیگران، محیط اطراف و جامعه هم اثر بگذارد. این مهارت شامل احترام به حقوق دیگران، همکاری، رعایت قوانین و کمک کردن در حد توان است.
از چه سنی باید مسئولیتپذیری اجتماعی را به کودک آموزش داد؟
آموزش مسئولیتپذیری اجتماعی از سالهای ابتدایی زندگی کودک شروع میشود. حتی کودکان خردسال میتوانند با کارهای سادهای مثل جمع کردن وسایل خود، رعایت نوبت و کمک در کارهای خانه این مهارت را یاد بگیرند.
چرا بعضی کودکان نسبت به دیگران بیتفاوت هستند؟
بیتفاوتی کودک همیشه به معنی خودخواه بودن او نیست. گاهی کودک هنوز مهارت همدلی، درک احساسات دیگران یا نقش خود در جمع را یاد نگرفته است و نیاز به آموزش و تجربه بیشتری دارد. ۴. چگونه میتوانیم مسئولیتپذیری اجتماعی را در کودک تقویت کنیم؟ با دادن مسئولیتهای کوچک، صحبت درباره احساس دیگران، تشویق رفتارهای مثبت، ایجاد فرصت برای کمک کردن و نشان دادن رفتار مسئولانه در زندگی روزمره میتوان این مهارت را در کودک تقویت کرد.
- ۴ هفته پیش
- ۰ نظر
بسیاری از والدین دوست دارند فرزندشان با قرآن آشنا شود، آن را دوست داشته باشد، آیات ساده را بشنود، بخواند و کمکم با پیامهای قرآنی ارتباط بگیرد. اما گاهی این مسیر برای خانوادهها دشوار میشود. کودک علاقه نشان نمیدهد، زود خسته میشود، خواندن قرآن را سخت یا اجباری میبیند، یا فقط در زمان کلاس و تکلیف سراغ آن میرود.
در چنین شرایطی ممکن است والدین بگویند: «فرزندم به قرآن علاقه ندارد»، «حوصله خواندن ندارد» یا «هر وقت میگویم قرآن بخوان، مقاومت میکند». اما در بسیاری از موارد، مشکل اصلی این نیست که کودک علاقهای به مفاهیم دینی ندارد؛ بلکه شیوه آشنایی او با قرآن، متناسب با سن، احساس و دنیای کودکانهاش نبوده است.
مطالعه قرآن در کودکان یعنی کودک بهتدریج و با آرامش، با شنیدن، خواندن، فهم ساده پیامها و تجربه حس خوب معنوی با قرآن آشنا شود. این مهارت فقط به روانخوانی محدود نیست؛ بلکه شامل علاقه، انس، احترام، فهم ساده و پیوند عاطفی با قرآن هم میشود.
هدف از آموزش مطالعه قرآن این نیست که کودک از همان ابتدا مانند بزرگسالان قرآن بخواند یا مفاهیم عمیق را کامل درک کند. هدف این است که متناسب با سن خود، با قرآن احساس نزدیکی، آرامش و علاقه پیدا کند.
نکات مهم برای والدین قبل از آموزش قرآن به کوکان
فرض کنید والدین از کودک میخواهند هر روز چند آیه قرآن بخواند؛ کودک چند دقیقه مینشیند، اما زود خسته میشود، غلط میخواند، ناراحت میشود و میگوید: «سخته، نمیخوام.» والدین هم ممکن است با نگرانی یا عصبانیت بگویند: «باید بخوانی»، «چرا دقت نمیکنی؟» یا «همه بلدند، تو چرا نمیخوانی؟»
یا ممکن است کودک فقط زمانی قرآن بخواند که برای مدرسه تکلیف دارد، اما در خانه هیچ علاقهای به شنیدن یا خواندن آن نشان ندهد. در این حالت، قرآن برای او بیشتر شبیه درس سخت و اجباری میشود، نه منبع آرامش و هدایت.
در این موقعیتها، فشار زیاد معمولاً علاقه ایجاد نمیکند. کودک باید با روشهای ساده، زیبا، کوتاه و محبتآمیز با قرآن آشنا شود تا کمکم به آن انس بگیرد.
مطالعه قرآن در کودکان به چه معناست؟
مطالعه قرآن در کودکان یعنی کودک متناسب با سن خود، بهتدریج با قرآن ارتباط بگیرد. این ارتباط میتواند از شنیدن آیات کوتاه شروع شود و کمکم به خواندن، حفظ آیات ساده، فهم پیامهای اخلاقی و عمل به آنها برسد. این مهارت چند بخش مهم دارد:
- شنیدن آیات قرآن با صدای خوش
- آشنایی با سورهها و آیات کوتاه
- روانخوانی متناسب با سن
- فهم ساده پیامهای قرآنی
- حفظ آیات کوتاه و کاربردی
- احترام به قرآن
- ارتباط عاطفی و معنوی با قرآن
- تلاش برای عمل به پیامهای ساده قرآن
کودکی که با قرآن انس دارد، لزوماً کودکی نیست که همه چیز را بیاشتباه بخواند یا مفاهیم عمیق را بداند. او ممکن است غلط بخواند، فراموش کند یا نیاز به تمرین داشته باشد. مهم این است که قرآن برای او با ترس، فشار و خستگی همراه نشود.
چرا مطالعه قرآن برای کودک ازاهمیت بالایی برخوردار است؟
آشنایی با قرآن میتواند به رشد معنوی، اخلاقی و عاطفی کودک کمک کند. وقتی کودک با پیامهای ساده قرآن آشنا میشود، کمکم مفاهیمی مثل مهربانی، راستگویی، احترام، صبر، شکرگزاری، کمک به دیگران و امید را بهتر میشناسد. مطالعه قرآن به کودک کمک میکند:
- با منبع اصلی هدایت دینی آشنا شود.
- آرامش و حس معنوی را تجربه کند.
- مفاهیم اخلاقی را بهتر درک کند.
- زبان و بیان قرآنی برایش آشنا شود.
- به عبادت و معنویت علاقه بیشتری پیدا کند.
- ارتباط مثبتی با خانواده در فضای دینی داشته باشد.
- در آینده راحتتر با مفاهیم عمیقتر دینی ارتباط بگیرد.
وقتی کودک از ابتدا با تجربهای خوشایند با قرآن روبهرو شود، احتمال اینکه در سالهای بعد هم به آن علاقه نشان دهد، بیشتر میشود. اما اگر قرآن فقط با اجبار، مقایسه، توبیخ یا تکلیف سنگین همراه شود، ممکن است کودک از آن فاصله بگیرد.
نشانههایی که کودک به تقویت مهارت مطالعه قرآن نیاز دارد
اگر کودک شما چند مورد از رفتارهای زیر را دارد، بهتر است شیوه آموزش قرآن را بازنگری و تقویت کنید:
- هنگام خواندن قرآن زود خسته یا بیحوصله میشود.
- قرآن خواندن را فقط یک تکلیف اجباری میداند.
- از اشتباه خواندن میترسد.
- علاقهای به شنیدن آیات یا داستانهای قرآنی نشان نمیدهد.
- با فشار یا اجبار سراغ قرآن میرود.
- هنگام آموزش، زود ناامید میشود.
- ارتباطی بین آیات و زندگی روزمره خود نمیبیند.
- فقط برای نمره یا تشویق بیرونی قرآن میخواند.
- نسبت به مفاهیم ساده قرآنی کنجکاوی کمی دارد.
- تجربه خوشایندی از جلسات قرآنی ندارد.
این نشانهها به معنای بیعلاقگی قطعی کودک نیست. گاهی با تغییر روش، کوتاهتر کردن زمان، استفاده از قصه، صوت زیبا و فضای محبتآمیز، علاقه کودک دوباره شکل میگیرد.
چگونه مطالعه قرآن را به کودک آموزش دهیم؟
۱. از شنیدن صوت قرآن شروع کنید
برای بسیاری از کودکان، شنیدن آیات با صدای زیبا، سادهترین راه آشنایی با قرآن است. لازم نیست از همان ابتدا کودک را وادار به خواندن طولانی کنید. میتوانید روزانه زمان کوتاهی، مثلاً چند دقیقه، یک سوره کوتاه یا آیات آرامبخش پخش کنید.
شنیدن مداوم و بدون اجبار، گوش کودک را با آیات آشنا میکند و زمینه علاقه را فراهم میسازد.
۲. زمان مطالعه را کوتاه و منظم کنید
کودکان توان تمرکز طولانی ندارند. بهتر است مطالعه قرآن کوتاه اما پیوسته باشد. مثلاً:
- روزی ۵ دقیقه شنیدن یا خواندن
- خواندن یک آیه کوتاه
- مرور یک سوره کوچک
- گفتوگو درباره یک پیام ساده
زمان کوتاه و ثابت، بهتر از برنامههای طولانی و پراکنده است.
۳. قرآن را با محبت همراه کنید، نه فشار
اگر کودک احساس کند قرآن خواندن همیشه با توبیخ، اجبار یا مقایسه همراه است، ممکن است نسبت به آن مقاومت پیدا کند. بهتر است فضای آموزش آرام، مهربان و تشویقکننده باشد.
به جای گفتن «چرا بلد نیستی؟» یا «چقدر غلط میخوانی»، بگویید:
- «آرام بخوان، با هم تمرین میکنیم.»
- «اشتباه کردن طبیعی است.»
- «امروز همین یک آیه را خوب تمرین کنیم کافی است.»
احساس امنیت، مقدمه علاقه است.
۴. پیام آیات را ساده و کودکانه توضیح دهید
کودک فقط با خواندن الفاظ قرآن ارتباط عمیق پیدا نمیکند. لازم است پیامهای ساده آیات را متناسب با سن او توضیح دهید. مثلاً اگر درباره مهربانی، شکرگزاری، راستگویی یا کمک به دیگران صحبت میشود، آن را به زندگی روزمره کودک وصل کنید.
مثلاً بپرسید:
- «امروز کجا میتوانیم مهربانتر باشیم؟»
- «برای چه چیزی میخواهیم از خدا تشکر کنیم؟»
- «راستگویی در مدرسه یعنی چه؟»
وقتی کودک پیام آیات را در زندگی خود ببیند، ارتباطش با قرآن واقعیتر میشود.
۵. از قصههای قرآنی کمک بگیرید
کودکان با قصه ارتباط زیادی دارند. داستانهای قرآنی میتوانند پلی میان دنیای کودک و مفاهیم قرآنی باشند. داستانهایی درباره صبر، توکل، مهربانی، شجاعت، راستگویی و بخشش میتوانند برای کودک جذاب باشند.
بعد از قصه، به جای پرسشهای سخت، گفتوگوی ساده داشته باشید:
- «کدام بخش داستان را دوست داشتی؟»
- «به نظرت شخصیت داستان چه احساسی داشت؟»
- «ما از این داستان چه چیزی یاد میگیریم؟»
۶. کودک را با صوت و زیبایی قرآن آشنا کنید
زیبایی صوت قرآن میتواند برای کودک جذاب باشد. میتوانید از تلاوتهای آرام، کودکانه یا مناسب سن استفاده کنید. اگر کودک دوست داشت، اجازه دهید همراه صوت تکرار کند یا بخشی از سوره را با آهنگ ساده حفظ کند.
زیبایی، علاقه ایجاد میکند؛ بهویژه وقتی با اجبار همراه نباشد.
۷. مطالعه قرآن را خانوادگی کنید
اگر قرآن فقط وظیفه کودک باشد، اما والدین خودشان ارتباطی با آن نداشته باشند، اثر آموزش کمتر میشود. بهتر است گاهی یک زمان کوتاه خانوادگی داشته باشید؛ مثلاً:
- یک آیه کوتاه بخوانید.
- معنی ساده آن را بگویید.
- هر کس یک جمله درباره پیام آن بگوید.
- برای عمل به آن در همان روز یک تصمیم کوچک بگیرید.
وقتی کودک ببیند قرآن بخشی از زندگی خانواده است، نه فقط تکلیف او، ارتباط بهتری برقرار میکند.
۸. تلاش کودک را تشویق کنید، نه فقط درست خواندن را
در آموزش قرآن، دقت مهم است؛ اما اگر فقط غلطها دیده شود، کودک ممکن است دلسرد شود. بهتر است تلاش او را هم ببینید. مثلاً بگویید:
- «امروز با حوصلهتر خواندی.»
- «این آیه را بهتر از قبل گفتی.»
- «خیلی خوب بود که با وجود سخت بودن، ادامه دادی.»
- «همین که هر روز کمی تمرین میکنی ارزشمند است.»
تشویق مشخص، اعتمادبهنفس کودک را افزایش میدهد.
اشتباهات رایج والدین در آموزش مطالعه قرآن
برخی رفتارها باعث میشود کودک دیرتر با قرآن انس بگیرد:
- اجبار زیاد برای خواندن طولانی
- مقایسه کودک با خواهر، برادر یا همکلاسی
- تمرکز بیش از حد بر غلطها
- بیتوجهی به سن و توان تمرکز کودک
- تبدیل قرآن به تکلیف خشک و سنگین
- توضیح ندادن پیامهای ساده آیات
- نداشتن الگوی خانوادگی در ارتباط با قرآن
- استفاده از ترس و تهدید برای آموزش
- بیتوجهی به علاقه، سؤالها و احساس کودک
- انتظار درک بزرگسالانه از مفاهیم قرآنی
کودک با فشار، مقایسه و ترس به قرآن علاقهمند نمیشود. علاقه با محبت، زیبایی، تکرار آرام، قصه، فهم ساده و تجربه مثبت شکل میگیرد. مطالعه قرآن در کودکان یکی از مهارتهای مهم تربیت دینی است. کودکی که با قرآن انس میگیرد، علاوه بر خواندن و شنیدن آیات، کمکم با پیامهایی مثل مهربانی، شکرگزاری، راستگویی، صبر، امید و کمک به دیگران آشنا میشود.
والدین باید به جای عجله برای نتیجه، مسیر آشنایی کودک با قرآن را آرام، شیرین و متناسب با سن او پیش ببرند. شنیدن آیات، زمان کوتاه و منظم، قصههای قرآنی، توضیح ساده پیامها، فضای خانوادگی و تشویق تلاش، از مهمترین ابزارهای آموزش مطالعه قرآن به کودکان هستند.
سوالات متداول مهارت مطالعه قرآن در کودکان
از چه سنی میتوان آموزش قرآن به کودک را شروع کرد؟
آشنایی کودک با قرآن میتواند از سنین پایین و با شنیدن صوت قرآن، قصههای قرآنی و آشنایی با مفاهیم ساده آغاز شود، آموزش خواندن و حفظ آیات نیز باید متناسب با سن و توانایی کودک پیش برود.
چگونه کودک را به خواندن قرآن علاقهمند کنیم؟
استفاده از روشهای جذاب و غیر اجباری، زمان مطالعه کوتاه، قصههای قرآنی، صوت زیبا و تشویق تلاش کودک میتواند به ایجاد علاقه کمک کند.
روزانه چه مدت برای مطالعه قرآن کودک مناسب است؟
برای کودکان، مطالعه کوتاه و منظم معمولاً مناسبتر از جلسات طولانی است. حتی چند دقیقه تمرین روزانه میتواند برای ایجاد عادت و ارتباط تدریجی با قرآن مفید باشد.
والدین چگونه میتوانند در آموزش قرآن به کودک کمک کنند؟
والدین میتوانند با ایجاد الگوی مناسب، مطالعه خانوادگی، تشویق تلاش کودک و توضیح ساده پیام آیات، محیطی مثبت برای آشنایی کودک با قرآن ایجاد کنند.
- ۱ ماه پیش
- ۰ نظر
کودکان امروز از سالهای ابتدایی زندگی با تلویزیون، تلفن همراه، تبلت، بازیهای رایانهای، شبکههای اجتماعی و اینترنت روبهرو میشوند. بسیاری از والدین نگران هستند که فرزندشان زمان زیادی را با گوشی بگذراند، محتوای نامناسب ببیند، تحت تأثیر تبلیغات قرار بگیرد یا در فضای مجازی با افراد ناشناس ارتباط داشته باشد.
در چنین شرایطی، فقط گرفتن گوشی یا ممنوع کردن کامل اینترنت راهحل کافی نیست. کودک باید یاد بگیرد چگونه از رسانهها درست، امن و مفید استفاده کند. این توانایی را «سواد رسانهای» مینامیم.
سواد رسانهای یعنی کودک هر چیزی را که میبیند و میشنود، بدون فکر قبول نکند. او باید بداند همه پیامها، فیلمها، عکسها، بازیها و تبلیغات برای او مناسب نیستند. همچنین باید یاد بگیرد زمان استفاده از صفحهنمایش را مدیریت کند و از اطلاعات شخصی خود محافظت کند.
والدین در آموزش سواد رسانهای نقش بسیار مهمی دارند. کودک با دستور و تهدید، رسانه را درست استفاده نمیکند؛ او با همراهی، قانون روشن و الگوی مناسب والدین یاد میگیرد.
یک موقعیت آشنا برای والدین
فرض کنید کودک شما بعد از مدرسه گوشی را برمیدارد و وارد بازی آنلاین میشود. قرار بوده فقط نیم ساعت بازی کند، اما یک ساعت و نیم گذشته است. وقتی از او میخواهید گوشی را کنار بگذارد، عصبانی میشود، گریه میکند یا میگوید: «همه دوستام بیشتر از من بازی میکنن.»
یا ممکن است کودک ویدیویی در اینترنت ببیند و بدون اینکه بداند درست است یا نه، آن را باور کند. شاید از یک تبلیغ تأثیر بگیرد و اصرار کند وسیلهای خاص برایش بخرید. گاهی هم ممکن است در بازی یا پیامرسان، با فردی ناشناس صحبت کند و فکر کند چون آن فرد مهربان است، پس خطری ندارد.
این موقعیتها برای بسیاری از خانوادهها آشناست. مشکل اصلی این نیست که کودک رسانه را دوست دارد. مشکل این است که هنوز روش درست استفاده از رسانه را یاد نگرفته است.
سواد رسانهای یعنی چه؟
سواد رسانهای یعنی کودک بتواند با رسانهها آگاهانه رفتار کند. رسانه فقط تلویزیون نیست. موبایل، اینترنت، بازی آنلاین، فیلم، کارتون، تبلیغ، شبکه اجتماعی، عکس و حتی پیامهایی که در گروهها منتشر میشوند، همگی رسانه هستند. کودکی که سواد رسانهای دارد:
- میداند همه چیزهایی که در اینترنت میبیند درست نیست.
- میتواند از والدین درباره محتوای مشکوک سؤال کند.
- زمان استفاده از گوشی یا تبلت را بهتر کنترل میکند.
- اطلاعات شخصی خود را به دیگران نمیدهد.
- تفاوت محتوای مناسب و نامناسب را کمکم میشناسد.
- از رسانه فقط برای سرگرمی استفاده نمیکند، بلکه یادگیری و خلاقیت را هم تجربه میکند.
سواد رسانهای به معنای دشمنی با رسانه نیست. رسانه میتواند مفید باشد، اگر کودک روش استفاده درست از آن را یاد بگیرد.
چرا آموزش سواد رسانهای مهم است؟
رسانهها بر فکر، احساس، رفتار و خواستههای کودک اثر میگذارند. کودک ممکن است بعد از دیدن بعضی برنامهها پرخاشگرتر شود، از ظاهر خود ناراضی شود، چیزهایی بخواهد که نیاز واقعی او نیست، یا با مقایسه خود با دیگران احساس کمارزشی کند.
همچنین استفاده زیاد از صفحهنمایش میتواند باعث کاهش تحرک، کمخوابی، افت تمرکز، بیحوصلگی، عصبانیت و کاهش ارتباط با خانواده شود. البته این مشکلات زمانی بیشتر میشوند که استفاده از رسانه بدون قانون و نظارت باشد. آموزش سواد رسانهای به کودک کمک میکند:
- انتخابهای بهتری داشته باشد.
- کمتر فریب تبلیغات و اطلاعات نادرست را بخورد.
- از حریم خصوصی خود مراقبت کند.
- زمان خود را بهتر مدیریت کند.
- به جای مصرفکننده صرف بودن، از رسانه برای یادگیری استفاده کند.
- رابطه سالمتری با والدین داشته باشد.
نشانههایی که کودک به آموزش سواد رسانهای نیاز دارد
اگر کودک شما این رفتارها را دارد، لازم است آموزش سواد رسانهای را جدیتر بگیرید:
- زمان زیادی را با موبایل، تبلت یا تلویزیون میگذراند.
- وقتی از او میخواهید گوشی را کنار بگذارد، به شدت ناراحت یا عصبانی میشود.
- به بازی، درس، ورزش یا گفتوگو با خانواده کمتر علاقه نشان میدهد.
- هر چیزی را که در اینترنت میبیند باور میکند.
- تحت تأثیر تبلیغات قرار میگیرد و زیاد اصرار به خرید دارد.
- بدون اجازه وارد سایتها، بازیها یا برنامههای جدید میشود.
- با افراد ناشناس در بازیها یا پیامرسانها صحبت میکند.
- اطلاعات شخصی خود را در فضای مجازی منتشر میکند.
- محتوای خشونتآمیز یا ترسناک میبیند.
- شبها دیر میخوابد چون سرگرم گوشی یا بازی است.
این نشانهها به معنای خراب شدن کودک نیست. یعنی کودک به راهنمایی، قانون و همراهی بیشتر نیاز دارد.
چگونه سوال رسانه ای را به کوکان آموزش دهیم؟
برای اموزش سواد رسانهای موارد زیادی وجود دارند که باید به آنها توجه دشاته باشید که در ادامه این موارد به طور کامل شرح داده شده است:
۱. قانون روشن برای استفاده از رسانه داشته باشید
قانون باید ساده، مشخص و قابل اجرا باشد. مثلاً:
- استفاده از گوشی بعد از انجام تکلیف و کارهای لازم
- ممنوع بودن گوشی هنگام غذا
- خاموش شدن صفحهنمایش یک ساعت قبل از خواب
- مدت مشخص برای بازی یا تماشای کارتون
- استفاده از اینترنت فقط در فضای عمومی خانه، نه در اتاق بسته
قانونی که یک روز اجرا شود و روز دیگر فراموش شود، اثر کمی دارد. ثبات والدین بسیار مهم است.
۲. به جای دعوا، درباره دلیل قانون توضیح دهید
کودک بهتر همکاری میکند وقتی بداند چرا قانونی وجود دارد. به جای گفتن «گوشی بده، بس است»، میتوانید بگویید:
«چشم و مغزت نیاز به استراحت دارد. اگر زیاد با گوشی باشی، خوابت به هم میریزد و فردا خسته میشوی.»
توضیح باید کوتاه و متناسب با سن کودک باشد. سخنرانی طولانی معمولاً اثر ندارد.
۳. همراه کودک محتوا ببینید
یکی از بهترین روشها این است که گاهی کنار کودک بنشینید و برنامه، کارتون یا بازی او را ببینید. در همان زمان میتوانید سؤالهای ساده بپرسید:
- «فکر میکنی این حرف درست بود؟»
- «اگر تو جای این شخصیت بودی چه کار میکردی؟»
- «این تبلیغ میخواهد ما چه چیزی بخریم؟»
- «آیا همه آدمها در واقعیت اینطوری زندگی میکنند؟»
این سؤالها به کودک کمک میکند فکر کند، نه اینکه فقط تماشا کند.
۴. درباره درست و غلط بودن اطلاعات صحبت کنید
به کودک یاد بدهید هر چیزی که در اینترنت منتشر میشود، حتماً درست نیست. بعضی خبرها، عکسها یا ویدیوها ممکن است ناقص، دروغ یا برای جلب توجه باشند.
برای کودک ساده توضیح دهید:
«قبل از اینکه چیزی را باور کنیم، باید بپرسیم چه کسی این را گفته، چرا گفته و آیا منبع مطمئنی دارد یا نه.»
برای کودکان کوچکتر میتوان گفت:
«همه چیزهایی که در گوشی میبینیم واقعی نیست.»
۵. حفظ حریم خصوصی را آموزش دهید
کودک باید بداند بعضی اطلاعات خصوصی هستند. مانند:
- نام و نام خانوادگی
- نشانی خانه
- نام مدرسه
- شماره تلفن
- عکس شخصی یا خانوادگی
- رمز گوشی یا حساب کاربری
به کودک بگویید:
«اگر کسی در اینترنت از تو اطلاعات خواست، حتی اگر مهربان بود، قبل از جواب دادن باید به من بگویی.»
۶. جایگزینهای جذاب ایجاد کنید
اگر تنها سرگرمی کودک گوشی باشد، جدا کردن او از گوشی سخت میشود. کودک نیاز به بازی، حرکت، ارتباط و سرگرمی واقعی دارد. چند جایگزین ساده:
- بازیهای خانوادگی
- کتاب داستان
- ورزش یا پیادهروی
- نقاشی و کاردستی
- کمک در آشپزی
- بازی با دوستان
- فعالیتهای آموزشی کوتاه
هدف این نیست که رسانه کاملاً حذف شود. هدف این است که زندگی کودک فقط دور رسانه نچرخد.
۷. الگوی خوبی باشید
اگر والدین همیشه گوشی در دست داشته باشند، کودک به سختی میپذیرد که خودش کمتر از گوشی استفاده کند. کودک بیشتر از رفتار ما یاد میگیرد تا از حرفهای ما.
گاهی لازم است والدین هم قانون خانوادگی داشته باشند؛ مثلاً هنگام غذا هیچکس گوشی استفاده نکند یا قبل از خواب همه گوشیها کنار گذاشته شوند.
اشتباهات رایج والدین در برخورد با رسانه
برخی اشتباهات رایج عبارتاند از:
- ممنوع کردن کامل بدون توضیح
- رها کردن کودک با گوشی برای ساکت شدن
- استفاده از گوشی به عنوان جایزه همیشگی
- گرفتن ناگهانی گوشی همراه با داد و دعوا
- بیاطلاعی از بازیها و برنامههایی که کودک استفاده میکند
- نداشتن قانون مشخص
- عمل نکردن خود والدین به همان قانونی که برای کودک گذاشتهاند
- ترساندن کودک به جای آموزش دادن
برخورد درست با رسانه نیاز به آرامش، قانون، گفتوگو و پیگیری دارد و باید توجه داشته باشید که سواد رسانهای یکی از مهارتهای ضروری برای کودکان امروز است؛ کودک باید یاد بگیرد رسانه میتواند هم مفید باشد و هم آسیبزا. او باید بداند چگونه زمان استفاده را کنترل کند، محتوای مناسب را تشخیص دهد، اطلاعات شخصی خود را حفظ کند و درباره چیزهایی که میبیند فکر کند.
والدین با قانون روشن، همراهی، گفتوگوی ساده و الگوی مناسب میتوانند به کودک کمک کنند رابطهای سالمتر و امنتر با رسانهها داشته باشد.
- ۱ ماه پیش
- ۱ نظر
